รับเช้าวันที่สองในปารีสด้วยความตื่นเต้น

หลังจากเมื่อคืน เตรียมศึกษาเส้นทางมาเป็นอย่างดี

ตั้งใจแน่วแน่ ว่าจะไม่ง้อแท๊กซี่ปาริเซียงเด็ดๆ

งานนี้ เมโทร เท่านั้น ที่เราต้องการ

เมโทร เป็นโครงข่ายรถไฟใต้ดินที่ทั้งเก่าและเก๋าในปารีส

มีทั้งหมดราวๆ 14  สาย ซ้อนทับกับ RER

มองง่ายๆ เมืองนี้จะคล้ายๆโดนัทเป็นวงๆซ้อนๆกัน

มีแม่น้ำไหลผ่านแถวๆกลางๆค่อนมาทางใต้

สิ่งสำคัญที่สุดอย่างแรก สำหรับการเที่ยวปารีสด้วยตัวเองคือ

“แผนที่” จริงๆนะคะ แผนที่คือชีวิต ต้องพกติดตัวตลอดเวลา

แผนที่ที่ดีที่สุด ใช้ง่าย มีทั้งอินเด็กซ์เมโทร แผนที่เมโทร แผนที่ถนน

สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญๆ คือ แผนที่จาก Printemps  แพรงตองส์

ห้างสุดเก๋ อยู่บนถนนออสมันน์ ใกล้ๆกะ ลาฟาแย็ตต์อ่ะค่ะ

เมื่อถึงปารีส สิ่งแรกที่ต้องทำ คือ หาแผนที่ค่ะ ส่วนใหญ่มีให้หยิบตามโรงแรมอยู่แล้ว

แต่มันจะเป็นแบบแผ่นพับธรรมดาที่ คลี่ออกใช้ที จะต้องรำคาญกับการพับเก็บ

ที่เจ๋งสุดๆ คือแผนที่ฉบับป๊อบอัพจากแพรงตองส์เนี่ยแหละ

เราก้อเพิ่งจะได้เอาวันสุดท้ายเหมือนกัน พลพรรคเขาหยิบมาฝาก

มันจะเป็นอันเล็กๆ เปิดปุ๊บ แผนที่ป๊อบอัพ โผล่ขึ้นมา มีทุกอย่างที่เราต้องการอยู่ในนั้น

แค่สนใจอ่าน และทำความเข้าใจ เราจะเดินทางด้วยเมโทรด้วยตัวเองได้อย่างง่ายดาย

ถ้ามีหนังสือคู่มือแนะนำที่ท่องเที่ยวดีๆอีกซักเล่ม โลดเลยค่ะ

ไปได้ทุกที่ แม้ไม่เคยไปมาก่อน อิอิ

ซื้อตั๋วเมโทรได้ที่สถานีเลย มีทั้งตั๋วซิงเกิ้ลเที่ยวเดียว ราวๆ 1.6 ยูโร

ตั๋วแบบซื้อครั้งละสิบใบ 11 ยูโร  ตั๋วสัปดาห์ ฯลฯ แบ่งตามโซน

เราซื้อมาแบบสิบใบเลย กะว่า ตรูจะนั่งมันให้ปรุไปทุกสายเลย ฮ่าๆ

วิธีนั่งแสนง่าย ใครบางคนเคยบอกว่า

ถ้าใครหลงทางทูปว์ในลอนดอนแล้วล่ะก้อ

จงนอนตีพุง เกาสะดืออยู่บ้านเสียดีกว่า ไม่ต้องออกไปไหนหรอก

เพราะมันแสนง่ายยยยย

เช่นนั้นแล้ว

เมโทรในปารีส โครตง่ายยยยยยย เลยค่ะ

แค่ดูชื่อปลายทาง และต้นทาง จะได้นั่งไม่ผิดฝั่ง

แต่ละสาย แบ่งเป็นสีๆชัดเจน เวลาจะต่อก้อดูจุดตัดเอา

ถึงเวลาเปลี่ยนก้อตั้งใจดูป้ายให้ดี เพราะเสียงประกาศฟังไม่รู้เรื่องหรอก

อ่านป้ายบอกทาง sortie หรือว่า ป้ายต่อสถานีให้ดี จะได้เดินไม่หลง

ไม่แน่ใจก้อ เล็งคนรอบๆ หน้าตาพอน่าไว้ใจได้หน่อย

แล้วก้อ….เอ็กซ์คูเซมัวร์…(แบบมั่วๆ ฮ่าๆๆ)

ขึ้นต้นประโยคด้วยภาษาบ้านเค้าไว้ก่อนไงคะ เผื่อมันจะนึกเอ็นดูเรา

แหม ทีเวลาฝรั่งเข้ามาพูดไทยด้วย พวกเรายังว่ามันน่ารักเลย

เวลากะเหรี่ยงหัวดำอย่างเรา พยายามจะพูดภาษามันมั่ง มันคงเห็นใจบ้างหรอกน่ะ อิอิ

เราว่ามันเป็นอะไรที่น่ารักนะคะ เวลาที่เดินทาง

แล้วเราพยายามพูด กิน ทำ แบบที่คนบ้านเขาพูด กิน และทำกัน

ปรับตัวเข้าหาโลกของคนอื่น ไม่ใช่จะไปที่ไหนๆ

ก้อต้องแถ หาแต่ แมคโนนัลด์ เคเอฟซี หรือความสำเร็จรูป

แบบอารมณ์ประมาณ ทุกอย่างต้องมีกล้วยไม้แปะชิ้นสัปปะรดมาประเคน

ถ้าเป็นงั้น จะเดินทางไปแสวงหาความแปลกใหม่ทำไมกัน

เพราะไม่ว่าจะไปที่ไหนในโลก มันคงหน้าตาเหมือนกันไปหมด

และนั่นเป็นความผิดพลาดร้ายแรง ในการจัดรูปแบบการท่องเที่ยวแบบปลากระป๋อง อิอิ

อ้อ อีกอย่างที่เน้นคือ เมโทร ขึ้นชื่อว่า เป็นที่รวมของเหล่ามิจฉาชีพ

ย่ิงตามสถานีที่เป็นที่ท่องเที่ยวสำคัญ หรือช่วงเวลาเร่งด่วน

ระวังค่ะ ต้องคอยสังเกตคนรอบๆตัวเราไว้

หนีบกระเป๋ากับตัวไว้ให้ดี

แต่ไม่ถึงกับขนาด จะ จ้องมองทุกคนรอบๆตัวด้วยความไม่เป็นมิตรนะคะ

เออ บางครั้งมันก้อยากนะ

เพราะเส้นแบ่งระหว่างการกอดอก งกหวงตัวเองไว้ให้แน่น

กับการอ้าแขนรับ เปิดกว้างแจกจ่ายมิตรภาพ ในที่ที่ไม่คุ้นเคย

มันออกจะใกล้ๆกัน ยิ่งในภาวะที่ เราเองก้อไม่แน่ใจ

อย่างแรก เหมือนจะง่ายกว่า แต่เราว่า

แค่…ไม่ประมาท…ยิ้มแย้ม ทักทาย ตีหน้าให้น่ารักไว้เวลาจะถามอะไรใคร อิอิ

ใจเย็นๆ อย่าทำท่าลกๆ ให้เนียนๆว่า กรูรู้ ฮ่าๆๆ

อย่าลืม เมโทร มันออกเก่าๆ ถ่อยๆ แต่คลาสสิก

ด้วยประตูแบบต้องคอยปิดเปิดเองค่ะ ย้ำ ใช้ สองมือแม่นี้ที่สร้างโลกค่ะ

ผลัก งัด ดัน เอา ฮ่าๆ

มีแค่สองสายใหม่เท่านั้นที่เป็นประตูอัตโนมัติ

รถไฟใต้ดินบ้านเรา ดูไฮโซกว่าเยอะ แต่บ้านเรามันห่วยตรงที่ สายสั้นนิดเดียว

ไปไหนต่อไหนได้ไม่ทั่วแบบบ้านเขา

ยิ่งในภาวะ  วิกฤตพลังงานเยี่ยงนี้ ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ

ว่าที่ผ่านมา มันไปมุดหัวอยู่รูไหนกัน ถึงไม่วางแผนระบบขนส่งมวลชน

ให้ทรงประสิทธิภาพแบบบ้านอื่นเมืองอื่นเค้ามั่งวะ

ไปทะเลเดดซีอีกแล้วตรู

พล่ามอยู่นาน   ความสุขอ่ะ ฮ่า

เข้าเรื่องของวันนี้ซะที

สถานที่ที่พลาดไม่ได้ เมื่อมาถึงปารีส…..สำหรับเรา ไม่ใช่การไปถ่ายรูปคู่กับหอไอเฟิลนะคะ

ที่นี่ต่ะหาก จำคิปากคนอื่นมาว่า….ที่นี่ คือพิพิธภัณฑ์ที่สวยที่สุดในยุโรป เลยนะคะ

ประยุกต์มาจากสถานีรถไฟเก่ามาเป็นที่จัดแสดงผลงานศิลปะ

เน้นผลงานทั้งภาพเขียนและประติมากรรม ในช่วงกลางศตวรรษที่18

ถึงต้นศตวรรษที่19

และแน่นอน ในช่วงเวลานั้น เป็นการรวมตัวกันของศิลปินแนว impressionism

อย่าง van goh, manet และคนโปรดของเรา monet

 

มาถีงมิวเซียมเช้าๆนี่ ดีนะคะ คนน้อย แถวไม่ยาว

ไม่จอแจ ไม่ต้องรำคาญทัวร์เยอะๆ หรือ ทัวร์เจ็กนรก(ขออภัย)
เพราะหลายคนทำตัวเยี่ยงนั้นจริงๆ

ในมิวเซียมเค้าอุตส่าห์ใจดี ให้ถ่ายภาพได้ แต่ห้ามใช้แฟลช เพราะมีผลต่อภาพวาดค่ะ

แต่ยังไม่วายมีทัวร์ประเภทนี้อีกหลายราย ที่ทำตัวไม่ให้เกียรติ ไม่เคารพสมบัติล้ำค่า

ด้วยการ…เปิดแฟลช….

เห็นแล้วจี๊ด แทบจะกรากเข้าด่าแทนจนท. ฮ่าๆ แต่ที่นี่เค้าก้อดุเอาการค่ะ

ดุได้ใจ …..โส น้า หน้า ….ไอ้บ้าที่ชอบเปิดแฟลชใส่ภาพ ฮิฮิ

 

เร่ิมด้วยชั้นล่างก่อน

เน้นงานประติมากรรม และภาพเขียนในยุคพรีอิมเพรสชั่นนิซึ่มเป็นส่วนใหญ่

พร้อมทั้งงานภาพถ่ายโบราณด้วยค่ะ

ภาพเขียนที่ชั้นหนึ่งค่ะ

(จริงๆแล้ว มีเยอะมากก นี่คัดมาแค่ที่โปรดมากๆ ส่วนเล็กๆเท่านั้น)

งานระหว่างซ่อมแซมค่ะ

ภาพสมัยนั้น มีการบรรยายเกี่ยวกับชีวิต ความตาย

และศาสนาเข้ามาเกี่ยวข้องมากมาย

ถัดไปก้อจะเป็นส่วนของ ห้องโชว์ภาพถ่ายโบราณค่ะ

กว่าจะกวาดทั่วชั้นหนึ่ง ก้อปาเข้าไปชม.ครึ่งแล้ว เอิ๊กกก นี่อย่างลวกๆแล้วนะ

ไฮไลต์สำหรับคออิมเพรสชั่นนิซึ่มอยู่ชั้นห้าค่ะ