ขอบคุณพี่นุ
ขอบคุณที่ช่วยกัน
ทั้งตื่นแต่เช้า
ไปส่งแน็คที่โรงเรียนทุกวัน
ไปรับแน็คตอนเย็นให้ด้วย
ไปจ่ายตลาด ซื้อของใช้เข้าบ้านแทน
คืนที่มีนากลับดึก ก้อเล่านิทานให้แน็คฟังแทน
คอยซื้อกับข้าวมื้อเย็นไว้ให้มีนากิน
คอยอบป๊อบคอร์น ชงชาตอนอ่านหนังสือดึกๆให้
คอยส่งคนมารับรถที่คณะฯ วันที่ต้องเอารถไปซ่อมให้
ขอบคุณสำหรับแลปท๊อปตัวใหม่ด้วย
(สงสัยคงรำคาญที่ต้องแย่งกันใช้)
ขอบคุณที่อำนวยความสะดวก หาโบรชัวร์มาให้เลือก
แค่รอรับอยู่ที่บ้านก้อได้แล้ว
ฯลฯ
ขอบคุณแน็ค
ที่เป็นลูกน่ารัก
ไม่ค่อยดื้อ ว่าง่าย
เด๋วนี้พูดเพราะด้วยนะ ฟังแล้วชื่นใจ
มีหางเสียงทุกคำเลย
เรื่องไปโรงเรียน ตั้งแต่อยู่เตรียม กับอ.1
แน็คไม่ร้องไห้เลยเวลาไปโรงเรียน บอกว่าสนุก
ตอนนี้ ขึ้นอ.2
คุณครูบอกว่า เรียนหนักกว่าเดิมเยอะ
แทบไม่ได้เล่นเลย
ไม่ได้นอนกลางวันแล้วด้วย
สองอาทิตย์หลังเปิดเทอม
แน็คร้องไห้ทุกวัน
บอกว่า....หม่าม๊า ไม่อยากไปโรงเรียนอ่ะ
มันไม่เห็นสนุกเลย มันเยอะมาก
หม่าม๊าไปบอกคุณครูให้หน่อย ว่ามันเหนื่อย มันเยอะไป....
กลุ้มจนโทรไปคุยกับคุณครูมาหลายรอบ
คุณครูบอกว่า
ส่วนใหญ่น้องๆอ.2 จะเป็นอย่างนี้กันเยอะ
เพราะปรับตัว ปรับใจไม่ทัน
จากการเรียนชิลๆในอ.1 มาเป็นสูตรเข้มข้นในอ.2
เด็กที่ยังเขียนอ่านไม่คล่อง
คุณครูจะจ้ำจี้จ้ำไชสุดฤทธิ์สุดเดช
ต้องเตรียมสอบป.1กันแต่เนิ่นๆ
สองสามวันนี้
แน็คดีขึ้น ไม่ค่อยร้องแล้ว
บ่นน้อยลง
ดูการบ้านที่ทำมาก้อใช้ได้
คุณครูเขียนมาว่า น้องเริ่มปรับตัวได้แล้วนะคะ
คุณแม่ของน้องต้นไม้เล่าให้ฟังว่า
ตอนน้องต้นไม้อยู่อ.2 ร้องไห้ทั้งปีจนวันสุดท้าย
พอขึ้นอ.3 ไม่ร้องอีกเลย
ชอบทำการบ้านด้วย ตอนนี้ท่องสูตรคูณกันแล้วอ่ะ อุอุ
คุณสมบัติที่ดีที่สุดของมนุษย์คือ
...การปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมเพื่อเอาชีวิตรอด...
ได้แต่หวังว่า
ฝึกฝนกันไปเรื่อยๆ
เจอเรื่องยากๆไว้เรื่อยๆ
วันนึง แน็คจะเริ่มชินกับการทำงานเยอะๆ
รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติในชีวิตไปได้เองนะ
+++++++++++++++++++
ซึ้งใจรุ่นพี่(แต่เป็นน้องเราเพราะอายุน้อยกว่า)ปีสอง
ทั้ง น้องอจ.ปู น้องหน่อง และหลายๆคน
เป็นห่วงเป็นใยเราดี อุตส่าห์ไปตามขอเบอร์เราจากจนท.คณะ
โทรมาคุย เอาเลคเชอร์ เอาชีทเก่า
สรุปเปเปอร์ที่เค้าเคยทำส่งมาให้
อจ.ในภาควิชาดูจะกังวลกับการเป็นนิสิตคนเดียวในชั้นปีอยู่มาก
วันไหว้ครู ไปกับน้องๆเค้าได้แป๊บเดียว
อจ.อุทัย อจ.ดวงมณี ถามหา ว่าคนไหน
แล้วบอกเราว่า.....
ให้รู้ไว้ว่า คนที่อจ.คัดเลือกเข้ามา เป็นคนที่ทางคณะ
อยากจะให้เรียนจริงๆ อย่าท้อถอย ขอให้เรียนไปให้ได้
กำชับรุ่นพี่ๆ อจ.ทุกคน ให้คอยดูแลเราให้ดี
ฮ่าๆๆ รู้สึกเหมือนเป็นสัตว์ป่าสงวนเลย
มีแต่คนอยากเห็นตัว คอยทนุถนอมกันดีเหลือเกิน
ว่ากันว่า
อจ.เค้ากลัวเราถอดใจ ไม่ยอมเรียน
อจ.ท่านอื่นๆ ก้อพยายามไปสั่ง ล๊อบบี้ให้รุ่นปีอื่น
มานั่งเรียนเป็นเพื่อน จะได้ช่วยกันดิสคัสเปเปอร์ด้วยกัน
เพราะตอนนี้ เรียนกันตัวต่อตัว
เหงาใจ
ประสิทธิภาพในการดิสคัสมันน้อย ไม่ได้แชร์ความคิดที่หลากหลาย
อจ.วิศรุตเมลล์มาหา
ชี้ชวนให้ไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนหนึ่งปี
ที่ university of Colorado
ปีนี้โชคดีที่ทางนู้นตอบรับโครงการ
อจ.ที่คณะเค้าผลักดันกัน อยากให้ทุกคนลองไป
แต่...
ปฎิเสธไปแล้ว
เดือนนี้เรียนหนักมาก
ไม่โชคดีเหมือนปีที่แล้ว
ขอสลับตารางไม่ได้ อจ.เค้าติดไปตปท.
เลยต้องฮึด ถึกมันไป
อาทิตย์ทีผ่านมา
เรียนเก้าโมงเช้าถึงห้าโมงเย็นสี่วันต่อสัปดาห์
มีการบ้านล้านแปดส่งวันรุ่งขึ้นทุกวัน
(นี่แค่วิชาเดียวนะ)
กลับจากเรียนตอนเย็น
ต้องแวะเข้าออฟฟิศ ดูงาน เคลียร์ของบนโต๊ะให้จบ
กลับบ้านไปทำการบ้านอ่านหนังสือต่อถึงเที่ยงคืน
เช้าตื่นตีห้าครึ่ง
ต้องออกจากบ้านไม่เกินหกโมงเช้า
ไม่งั้นรถติดนรก ไม่มีที่จอดรถด้วย
ถึงคณะตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า
นอนในรถไป45นาที
ตื่นมาอ่านหนังสืออีกชม.แล้วเข้าเรียน
วงจรชีวิตอุบาดว์มาก
สอบมิดเทอมพรุ่งนี้แล้ว
เนื้อหาล้านเจ็ดสี่สิบเอ็ดล้าน
แต่ยังทำตัวชิลๆอยู่ ฮ่าๆ
อ่านไม่ทันหรอก
คนมันเซลฟ์
ว่าตรูเข้าเรียนทุกครั้ง ตรูฟังอจ.เข้าใจว่ะ
ถึงตรูจะจำสูตรไม่ได้ ดีไรฟ์ฟอร์มูล่าไม่แข็งแรง
เทคล็อค พาร์เชี่ยลดิฟไม่เป็น
แต่ตรูเข้าใจคอนเซ็ป อธิบายโมเดลได้เฟร้ยย
จะรอดมั๊ยเนี่ย พรุ่งนี้
ไปทำงานก่อนดีกว่า เย็นนี้จะอ่านหนังสือซักสามชม.
แล้วจะต้องนอนเยอะๆ
นอนน้อยทีไร โง่ทุกทีเลย
สอบเสร็จเที่ยง
หนีไปฟิตเนสดีกว่า
ไม่ได้ออกเหงื่อมาสองอาทิตย์แล้ว อึดอัด
p.s. ขอบคุณทุกกำลังใจ
แค่มีคนรอบๆตัวแสนดี
หนักกว่านี้ก้อบ่ยั่น วู้
+++++++++++++++
....เป็นความอบอุ่นของหัวใจ
เป็นความยิ่งใหญ่ของทุกวัน
เป็นจุดมุ่งหมาย
และเรี่ยวแรงใจอันสำคัญ......
..........ก็เพราะว่าเธอนั้นคือดวงใจของฉัน
เธอทำให้ทุกๆวันฉันเดินสู้ต่อ
ต้องล้มแล้วลุกเท่าไหร่ไม่เคยจะท้อ
ไม่เคยหวั่นไหว
ขอเพียงยังมีเธออยู่ด้วยกัน
ตลอดไป........
|
