ปารีสวันที่สอง ตอนจบ
3 days in Paris: day 2 part 1
3 days in Paris: Day1
ตุหรัดตุเหร่ ในลอนดอน ตอน 1
สาบานว่า...ไม่เสียใจ
เพราะเธอ...
คนเดียว
2551 - Back to school
จำเลยร๊ากกกก
แมลงปอ/เพื่อนบ้าน/บอกรัก
หยุดแรงงาน ท้องฟ้าจำลอง
โอ้ชีวิตมีอะไรตั้งเยอะแยะ...
เดย์ทริปทะเลกระบี่
อ้วนนนที่กระบี่วันแรก
กลับบ้านยาวๆ
ก่อนกลับบ้าน
วันพิเสษ ของคนพิเศษ
Face "it" with the Grin
สามสิบ
The Ring อาถรรพ์แห่งแหวน
the way we (choose to) ...were
รีมิกซ์แดนซ์
ศิลเปรอะ
Follow me
ปณิธาน
ไม่ใช่นางเอก
(สาม)วัน สุข สุข
ก้อนหิน / กองขี้หมา
ทริปตามความใคร่
เพื่อนสนิท
แม่ลูกอลเว(ร)ง (+กรรม)
"เธอ"
can't smile without you
อาบ อบ นวด
ตกหลุมรัก.....
โบนันซ่า???
The 6th year
ระลึกถึงเฮียชัย
นับถอยหลัง




The Ring อาถรรพ์แห่งแหวน

ไม่อนุญาตให้อ่นไดอารี่

<< the way we (choose to) ...wereสามสิบ >>

Posted on Sat 22 Mar 2008 9:02

ลุ้นนนนนนนนน
ตัวเกร็ง
ดีใจด้วยนะคะคุณน้องมี
...
...

จูน   
Fri 28 Mar 2008 9:24 [8]

ต้องบอกว่า ด้วยจิตอันเป็นกุศลของมีนา และด้วยแรงศรัทธาแห่ง ความรัก จึงทำให้สิ่งที่มอบด้วย รัก กลับคืนมา

ว่าแต่ ได้วงใหม่หรือยังจ้ะ

ปล.1 คนกาชาด น่ารัก เสมอ (หรือป่าว อิอิ แอบเข้าข้างตัวเอง)

ปล.2 ชอบเม้นท์เพื่อนชายติดเกาะจัง
พี่แอร์   
Wed 26 Mar 2008 21:38 [7]

เอ่อ ไม่เล็กเลยนะนั่นอ่ะ แต่หาเจอก็ดีแล้วเนอะ


แวะมาปรีกษาเรื่องเปียโนอ่ะ พอดีมีคุณย่าคนเล็กของกั๊ตใจดี เค้าจะยกเปียโนของลูกสาวเค้าให้ล่ะ แต่ว่าเราไม่รู้จะไปขนมายังไงน่ะ แล้วก็ไม่รู้จักช่างจูนเสียงเลย ไม่รู้มีนาพอจะแนะนำไรได้ป่าว

กุ๊ก   
Tue 25 Mar 2008 14:05 [6]

ดีใจด้วยค่ะที่หายเจอ
แบบนี้ต้องไปทานติ้มซำอีกรอบคะ
เลี้ยงฉลองคะ
น้าอ้อย   
Mon 24 Mar 2008 15:51 [5]

อ่านแล้วก็ลุ้นไปนะ

แต่ด้วยการจั่วหัวด้านบน

ก็รู้ว่าด้วยอาถรรพ์แห่งความรัก

มันก็ต้องหาเจอ อิอิ
แป้น   
Mon 24 Mar 2008 13:21 [4]

พออ่านเจอว่าเพชรหาย ทุกอย่างที่จะเกิดต่อไปกับมีนา
มันเหมือนแว๊ปเข้ามาในหัวเรา และเราก็รู้ว่ามีนาจะผ่านมันไปได้
ทั้งเรื่องที่พยายามจะหาและ สามารถหาเหตุผลให้กับ “คุณค่าที่แท้จริง” ของมัน
จริงๆแล้ว เราก็เพิ่งรู้สึกว่า จริงๆแล้ว
การที่ของๆเราจะต้องกลับมาหาเรา และถ้าไม่ใช่ของเราแล้วมันจะไม่กลับ มันก็ไม่เสมอไปนะ
การที่จะเป็นของของเราหรือเปล่า มันอยู่ที่เรานิยามและคิดเอาเอง
และการที่มันจะอยู่กับเราหรือเปล่า ก็อยู่ที่เรานิยามและคิดเอาเอง ทั้งสิ้น

อย่างน้อยมีนาก็ยังโชคดีกว่าคนในสังคมปัจจุบันนี้หลายคนนัก
บางคนเพชรหาย แหวนเป็นช่อง แบบนั้น แม้จะหาเพชรใหม่มาใส่ได้ แต่มันก็ไม่เคยเต็มไปตลอดกาล
อีกทั้งยังเพิ่มรูในหัวใจและความรู้สึกไป อีก ในขณะที่มีนา มีความรักเติมเต็มแหวนนั้นอยู่ตลอดเวลา
และมีเพชรเป็นเพียงแค่สื่อให้คนอื่นได้เห็นเท่านั้น

บางคนตื่นขึ้นมาแม้กระทั่งตัวตนของตัวเองยังหาย
เหลือไว้แต่ซากของร่างกายที่มันว่างเปล่าในจิตวิญญาณ
ร่างกายที่มันเป็นรู จิตใจที่มันเป็นรู ช่างน่าสงสารนัก

ดีใจที่ได้รู้ว่า “มีนาไม่ได้ทำให้เราผิดหวังแม้แต่นิดเดียว”
เพื่อนชาย(ชายหรือเปล่า)ติดเกาะ   
Mon 24 Mar 2008 11:26 [3]

เศษหินเม็ดนั้น ไม่ได้มีค่ามากไปกว่า “เรา”

ชอบจังครับ..ประโยคเนี้ย

ยินดีด้วยครับที่หาเจอ
ลุงน้ำชา   
Sat 22 Mar 2008 20:58 [2]

เรื่องจบลงด้วยดีนะคะ ... แหม .. ลุ้นตามไปด้วย แทบจะไม่หายใจเลยแหละ

อิ อิ ... คนแรกมั่ง ..
sk   
Sat 22 Mar 2008 14:59 [1]