ตกหลุมรัก.....
โบนันซ่า???
The 6th year
ระลึกถึงเฮียชัย
นับถอยหลัง
ความลับ..กับเรื่องสมมุติ
สักวัน............
แต่งงานกับแน็คนะ
เรื่อยๆเปื่อยๆอู้งาน
เครียดและบ่น
วันสุดท้าย
วันแรกของปี2551
วันสิ้นปีที่ชะอำ
ไหว้ศาลหลักเมืองและ......
หน้าสุดท้าย
กินเรือ
รักเธอ.......
กลัวแน็คจะตายน่ะสิ....
หลายคำ
หลายๆวัน(อีกแล้ว)ครับท่าน
ทานตะวันและหลายๆวัน
กันลืม
The best thing that ever happened to me
เดือนแสนยุ่ง
บ้านสวนทวีชัยผาภูมิ
แทค-ทำดีเพื่อพ่อ
Reaching for the moon
รัคมานินอฟ
วินัย(ของวันที่8)
งานบวชและไร่องุ่น
are you lonesome tonight??
มาร์ชเมลโล่ก้อนแรก
พิธีซ้อมเห่เรือราชพิธี
สิทธิ
แก้วใบเล็กและน้ำครึ่งเดียว
Just say something a bit stupid
Destiny???
หนึ่งวันในบ้านโป่ง หินตกแค้มป์และช่องเขาขาด
แผ่นดินของเรา




หลายๆวัน(อีกแล้ว)ครับท่าน

ไม่อนุญาตให้อ่นไดอารี่

<< ทานตะวันและหลายๆวันหลายคำ >>

Posted on Sat 15 Dec 2007 14:58

ยินดีด้วยกับคนแรก ฮิ้วววววววววววววววววววววววววว

ตอนนี้จะทำอะไรต้องคำนึงถึงลูกเสมอ ตามที่เค้าบอกว่า "ทำดีให้เด็กดู"
ต่าย   
Mon 17 Dec 2007 19:16 [6]

ยินดีจ้าสำหรับคำขอบคุณ

ลุ้นตัวโก่งอยู่นะเนี่ยว่าคุณนายจะเรียนอะไร ฮิฮิ อย่างไรก็ดีทั้งนั้นแหละ
จริงๆของอย่างงี๊ไม่ได้อยู่ที่คอร์สแต่อยู่ที่คนเรียน

แต่เห็นชัดๆว่าการศึกษาเป็นสินค้าไปแล้ว
เนื่องเพราะว่าคนเราเข้าใจการศึกษาผิดไปนะ
อย่างที่ว่า สินค้าต้องตอบสนอง ความต้องการของลูกค้า

แต่เืนื่องจากลูกค้าส่วนใหญ่ต้องการ "ใบปริญญา" ไม่ต้องการ "ความรู้"
ดังนั้น การศึกษาเลยต้องจัดมาแบบนี้แหละพี่น้อง
แต่ก็อย่างว่า พวกเขาก็ต้องมาลงทุนเพื่อเอา สิ่งเหล่านี้ไปขาย
ถามว่า จริงๆสังคมเราต้องการ "ใบปริญญา" หรือ "ความรู้" กันแน่อ่ะ
แล้วตอนนี้ สังคมประัเมินคนจากอะไรกัน
เพื่อนชายติดเกาะ   
Mon 17 Dec 2007 9:15 [5]

อ่านแล้วมันไปแปดตลบ

เข้าใจ และคิดเหมือนกัน

แต่ช้านคงไม่สามารถเขียนได้เท่าที่เทอเขียนฟ่ะ


จะเลือกอะไรก็เอาใจช่วยทุกอย่างนิ

สู้ สู้
แป้น   
Sun 16 Dec 2007 21:13 [4]

ช่ายแย้ว...ของดีก้อต้องมีคนมองเห็น (คนไม่เห็นแล้วอารายจามาเห็นวุ้ย...อิอิ) มีนาเก่งที่ซู๊ดด.... เห็นด้วย ๆ

แต่อย่าฝ่าไฟแดงบ่อยน้า...
ลุงน้ำชา   
Sun 16 Dec 2007 11:50 [3]

เพิ่งจะนั่งร้องเพลงนี้ตอนขับรถเมื่อ 2 วันที่แล้วเอง ทำไมใจตรงกันจังเลยจ้ะคุณน้อง

เดี๋ยวนี้บ้ารเรา อะไร ๆ มันก็กลายเป็นเชิงพาณิชย์ไปเกือบหมด ไอ้แก่นกระพี้ ที่มาจากใจโดยไม่หวังผล หายยากเต็มทนซะละมั๊ง เฮ้อ สงสารคนร่นลูกจัง จะเจออะไรดี ๆ ในชีวิตเหมือนที่พวกเราได้เจอกันมาบ้างมั๊ย ถ้าพวกเรายังปล่อยให้โดนกลืน

น่าปลื้มใจนะ ที่อ. ภาคภูมิใจในตัวมีนาขนาดนี้ อย่าถ่อมตัวไปเลย ของดี ก็ต้องมีคนเห็นเป็นธรรมดา ขนาดเพื่อนยังจำได้แม่น อ่านแล้วเป็นปลื้มตาม
พี่แอร์   
Sun 16 Dec 2007 0:04 [2]

คนแรกกกกกกกกกกกกกกกกก ฮิ้ววววววววววววววววววววว
พี่แอร์   
Sat 15 Dec 2007 23:51 [1]