หนึ่งวันในบ้านโป่ง หินตกแค้มป์และช่องเขาขาด
แผ่นดินของเรา
จีบ
ดินสอไม่มียางลบ
คนดู"ศพ19" และตลาดน้ำ
เดท
The Fall
Too many wounds….
Raindrops
ภาคจบ - วันเกิดของคนสองคน
ก้อนหินก้อนนั้น..ละเมอ..กับนาฬิกา
ดอกไม้จากชายคนหนึ่ง
Port Folio
แถกกกกก
where’s the faith?
วัน(กิจกรรม)มามาก
วันป่วยๆ
Pe Ra He Ra
what will be, will be
พื้นที่เล็กๆ
Goodbye…diaper
Everyday….In Love
โลกที่ไม่มีเธอแล้ว
ผู้หญิงข้า..ใครอย่าแตะ
สอบ
It’s over….
จน เครียดด ไม่กินเหว้า
มีนากะ.....อาทิตย์
The Lost Loved Ball
อะไรก็ได้(จริงๆนะ)
สมองและสองมือกับนิ้วโป้งเหี่ยวๆ
สมองและสองมือกับนิ้วโป้งเหี่ยวๆ
-1 , 0 , 1 และอนันต์
ลูกหินไม่เอียงซ้าย
หนุ่มรถไถไปต๊ะเล
แม่ทำอะไร.......
ค่ำคืนฉันยืน....
ใจบริหาร
The Persistence




พื้นที่เล็กๆ

ไม่อนุญาตให้อ่นไดอารี่

<< Goodbye…diaperwhat will be, will be >>

Posted on Thu 13 Sep 2007 12:45

อ่านแล้วทำให้เรานึกถึงเรื่องเจ้าชายน้อยเลยอ่ะ
เพลงก็เพราะโดนมาก
ดูแล้ว ความเป็นผู้ใหญ่ก็คล้ายคนเราที่ “บ้า” ไปตามบรรทัดฐานและค่านิยมของโลกเนอะ
วันๆทำงานหนัก หามรุ่งหามค่ำ ดิ้นรนเพื่อให้ได้กระดาษและเศษของโลหะมาเพื่อใช้จับจ่าย
กระดาษก็กินไม่ได้ โลหะก็กินไม่ได้
บางคนก็ทำเพื่อให้คนเขาเขียนตัวเลขเยอะขึ้นๆในสมุดบันทึกที่เราเรียกกันว่า “สมุดเงินฝาก”
เคยคิดเหมือนกันว่า ถ้าพรุ่งนี้เงินสำรองของประเทศหายเกลี้ยง กระดาษและโลหะที่สะสมไว้มันจะมีความหมายอะไร
กระดาษและโลหะเหล่านั่นก็คงเหมือนที่เราใช้เล่นขายของสมัยยังเด็กอยู่
คนเราเหมือนว่ายิ่งโตเป็นผู้ใหญ่ ก็พยายามจะหา “สาระ” ของชีวิตให้มากขึ้น
แต่ยิ่งหาก็ยิ่งเหมือนไกลจากคำว่า “สาระ”
ยิ่งหายิ่งเหมือนสิ่งที่เราเรียกว่า “สาระ” มันช่าง “ไร้” ซึ่งแก่นของ “สาระ” เหลือเกิน
เคยได้ยินคนเขาบอกว่า เด็กๆน่ะใช้ชีวิตอยู่กับ “สาระ” ของชีวิตจริงๆ “โดยสัญชาตญาณ”
แต่ผู้ใหญ่น่ะควร จะหา “สาระ” ของชีวิต โดยผ่านสายตาของเด็กๆ โดยใช้ “ปัญญา”
ดูสิครับ ภาพวาดดังๆของศิลปิน หลายท่าน ยังคล้ายๆเด็กวาดเลย ฮ่าฮ่า เพราะ โครงสร้างสาระมันอยู่ในนั้น
และไร้ซึ่ง การแต่งเติมด้วย ความเสแสร้ง แบบ “ผู้ใหญ่” หรือว่าไงครับ
เพื่อนชายเจ้าเก่า   
Fri 14 Sep 2007 11:30 [8]

:) ได้อ่านไดนี้ในวันที่ความเป็นเด็กถูกหักออกไปอีกปีพอดี เลยคิดว่าน่าจะหาเวลาได้แล้วนะ เวลาของตัวเองที่จะมาสำรวจว่าพื้นที่ในใจเรามันเหลือเท่าไหร่แล้ว ปันใจไปให้อะไรต่อมิอะไร จนมันเหลือน้อยนิดแล้วเด็กคนนั้นก็จากไปแล้วรึเปล่า
ฝากอมยิ้มไว้ให้แล้วนะ   
Fri 14 Sep 2007 9:28 [7]

เสน่ห์ปลายจวัก ทำเอาพี่นุรัก และหลงหัวปักหัวปำเลยสิท่า อะฮิ อะฮิ

อยากไปแอบดูลูกที่รร.มั่งจังเลย ได้เก็บภาพไว้ให้แน็คดูตอนโตด้วย

ขยันเน๊าะ งานก็ต้องทำ กับข้าวก็น่ากิน ต้องดูแลแน็คด้วย ยังออกไปออกกำลังกายต่อด้วย

อิจฉาจังเลย เมื่อไรตัวคิเกียจจะออกไปจากชีวิตช้านนนนน
ต่าย   
Fri 14 Sep 2007 8:37 [6]

อ่านเม้นท์แล้วอยากตอบ อิอิ

คุณna........ดีใจนะคะ ที่วันก่อนบอกว่าไดฯเราจุดประกายให้คุณอยากทำอะไรแบบนี้ให้มนุษย์มหัศจรรย์ตัวเล็กๆของคุณบ้าง
เอาเถอะค่ะ ข้อจำกัด เงื่อนไขชีวิตของแต่ละคน มีรายละเอียดที่เป็นกำหนดว่าเราจะทำหรือทำอะไรไม่ได้บ้าง
เป็นกำลังใจให้สำหรับการเริ่มต้นทำในสิ่งที่อยากจะทำนะคะ (ไม่ได้มีเจตนาตอกย้ำเลยจริงๆ ขออภัย)
ป.ล.ไปเกาหลีมาตั้งสามรอบแล้วเนี่ย น่าอิจฉาจัง เราได้แต่ทำบีบิมบัพกินแล้วคิดถึงวิวสวยๆแบบในหนัง ที่น่าไปถ่ายรูปมากๆเลย

คุณจูน.......หายไปซะนาน อิอิ นึกว่าไปรวบรวมศัพท์แปลภาษาทะท่านนอยู่ซะอีก

แม่ยาย............มิได้ๆๆๆ โปรดอย่าเข้าจายฉ้านนนผิด ยังมิได้หมายมั่นถึงเป็นตะใภ้ คริคริ.....

รักแท้ (ที่มันแท้จริงๆ)ไงๆ ก้อไม่แพ้ฟามใกล้ชิดหรอกว๊าาาาา

ผักกูดอ่ะ คุณนายไม่ใช่เด็กบ้านนอกอย่างเรา ไม่รู้จักล่ะซิ มันเป็นผักหน้าตาคล้ายยอดฟักแม้วเลยมั้ง ขึ้นตามธรรมชาติ ออกตอนมีฝนเยอะๆ หวานมากกก อร่อยโครตตตตต
รอบหน้ากลับมาแล้วถ้ามี เค้าจะทำใส่พานไปให้เหวยย

พี่เก๋..........เอ่ออ ไม่ค่อยรู้ตัวเลยอ่ะพี่ เรามีช่วงที่เศร้าและหดหู่จนพี่เก๋รู้สึกได้ด้วยเหรอเนี่ย ต๊ายยย เผลอออออ

พี่ส้ม..........เอ่ออ ว่าแต่ พี่อ่ะ กินแตงโมเยอะๆอย่างเดียวป่ะ อย่างอื่น ไม่ได้ทำเลยชิมิ กรั่กกกกก

คุณนายพี่อ้อย........เฮ้อออ ไม่ต้องทำชมเค้าเรยย สวยเค้าก้อไม่สู้ เก่งเค้าก้อถอย มิบังอาจจจเพคะ อิอิ ไอ้หมวกนีโมเนี่ย มีนาล่ะเบื่ออพี่ ทั้งโรงเรียนเค้าเรียกลูกอิชั้นว่า...นีโม่น้อยกันหมดแระ

พี่ปู...........เวลาเซ็งๆ หาเพลงดีๆฟัง
ช่วยได้เยอะ เอ้าาาา เปิดเพลงดังๆ เอาให้แก้มกลมสองคนเค้าลุกขึ้นมาเต้นด้วยเรยยย ชั๊ดด ช้าดีดั๊ดด วู้ (เสี่ยวว่ะตรู) ฮ่าๆๆ


พี่แอร์.........น้ำจากฟอกกี้แก้ปากแห้งเนี่ย มานไม่เร้าจายยยยย
ระดับจารย์แม่เนี่ย ต้องแนะนำอย่างอื่นจิ เอิ๊กส์ๆๆๆ
เจ้าของไดฯ   
Fri 14 Sep 2007 0:23 [5]

มาดูเด็กชายนีโม่ หล่อเริ่ดกว่าหนุ่ม ๆ คนอื่นนะจ้ะ

ชอบกินผักกูดลวกจิ้มน้ำพริกอ่ะ

ว่าแต่อย่ายิ้มแห้งมากนะน้อง ต้องคอยเอามือดึงปากลง เสียบุคลิคโหมดดดดดดดดดดดดดด อิอิ พกฟ๊อกกี้ไว้คอยฉีดบ้างนะจ้ะ
พี่แอร์   
Thu 13 Sep 2007 23:26 [4]

เคือง ช่วงนี้ปลื้มตะใภ้คนใหม่รึ
งั้นถ้าเเน็คเปลี่ยนใจ บอกเเน็คให้ติดต่อเพื่อนลูกครึ่งข้างๆให้ฮันนาก้อได้นะ 5555
ชั้นขำท่าเเน็คจริงๆ ใครสอนฟระให้เอานิ้วชี้ที่หน้าเเบบนั้น ตลกดี
ผักกูดทำไมชั้นไม่เคยได้ยินฟระ ไม่เคยกินด้วย เออ เต้าหู้เยอะดี ว่าที่พ่อตาเเน็คชอบ หุหุ
ชั้นคิดถึงบรรยากาศเข้าเเถวก่อนเข้าเรียนเเบบนี้มากๆเลย เมื่อคราวก่อนที่ไปเมืองไทยชั้นไปยืนดูลูกทุกวันเลยนะ ร้องเพลงชาติ สวดมนต์ เต้นประกอบเพลง ร้องเพลงสรรเสริญ โอ้ย เด็กๆน่ารักนะ ที่นี่ไม่มี อดไป เสียดายยยย
เเม่ยาย   
Thu 13 Sep 2007 22:34 [3]

เห็นรูปแล้วนึกถึงเด็กที่บ้านเลยคะ น้องแน็คใส่นีโมไปเรียนเหรอครับ แบ่งปัน ต้องเอานีโมไปส่งกันทุกเช้า เมื่อก่อนติดตัวเดียว แม่ก็อยากให้เลิกใจจะขาดพอออกจากรพ. ปรากฎติดมัน 2 ตัวไปเลยค่ะ พ่อว่าอันนี้เป็นลูก อีกอันเป็นพ่อ เฮ้อเด็กหนอเด็ก แต่ซื้อหมวกแบบน้องแน็คให้บอกไม่เอาค่ะ ติดหมวกดีกว่านะคะ ไม่ร้อนค่ะ
นอกจากเลี้ยงลูกเก่ง ยังทำอาหารเก่งอีกด้วย มีความสามารถมาก ๆ
น้าอ้อย   
Thu 13 Sep 2007 14:07 [2]

หวัดดี วันสีแสด

อ่านแล้วมันตอกย้ำจัง ....

ตอกย้ำว่า เรา ยังไม่มีพื้นที่ให้ลูกมาเก็บความเป็นเด็กเลยง่ะ

มันอยู่ในความทรงจำของแม่

ที่ยังไม่มีโอกาสได้ถ่ายทอดให้ลูกรับรู้

ตอนวันนึงที่ลูกโต

หรือตอนวันนึงที่แม่ไม่มีโอกาสได้ถ่ายทอด...

na   
Thu 13 Sep 2007 13:27 [1]