ดินสอไม่มียางลบ
คนดู"ศพ19" และตลาดน้ำ
เดท
The Fall
Too many wounds….
Raindrops
ภาคจบ - วันเกิดของคนสองคน
ก้อนหินก้อนนั้น..ละเมอ..กับนาฬิกา
ดอกไม้จากชายคนหนึ่ง
Port Folio
แถกกกกก
where’s the faith?
วัน(กิจกรรม)มามาก
วันป่วยๆ
Pe Ra He Ra
what will be, will be
พื้นที่เล็กๆ
Goodbye…diaper
Everyday….In Love
โลกที่ไม่มีเธอแล้ว
ผู้หญิงข้า..ใครอย่าแตะ
สอบ
It’s over….
จน เครียดด ไม่กินเหว้า
มีนากะ.....อาทิตย์
The Lost Loved Ball
อะไรก็ได้(จริงๆนะ)
สมองและสองมือกับนิ้วโป้งเหี่ยวๆ
สมองและสองมือกับนิ้วโป้งเหี่ยวๆ
-1 , 0 , 1 และอนันต์
ลูกหินไม่เอียงซ้าย
หนุ่มรถไถไปต๊ะเล
แม่ทำอะไร.......
ค่ำคืนฉันยืน....
ใจบริหาร
The Persistence
หลายๆวัน
รักครั้งแรก
มีทแอนด์กรี๊ด ภาคจบ




โลกที่ไม่มีเธอแล้ว

ไม่อนุญาตให้อ่นไดอารี่

<< ผู้หญิงข้า..ใครอย่าแตะEveryday….In Love >>

Posted on Mon 10 Sep 2007 11:17

แม้เจ้าของได้จะคิดว่า สำหรับบางคนไดอารี่ อาจจะไม่เหมือนถุงกล้วยแขกที่ตกอยู่ แต่สำหรับบางคนมันก็มีบางอย่างที่คล้ายนะ
สิ่งที่ต่างกันก็คือ ถ้าเรารู้จักคนเขียนไดอารี่ เราก็เลือกได้ ว่าอยากจะอ่าน “ความคิดเห็น” ของเขาหรือไม่
แต่บนถุงกล้วยแขกเราเลือกไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าใครเขียน
แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ เราเลือก “สาร” ที่คนเขียนต้องการ “สื่อ” ไม่ได้

เคยสังเกตไหม ชีวิตมันเหมือนมีบางคนกำหนดเราอยู่
(แม้เราจะคิดว่าเราสามารถกำหนดเองได้)
สมมติ มีถุงกล้วยแขกตกอยู่ แต่ก็เป็นเราเองแหละที่จะตัดสินใจจะเก็บมันขึ้นมาหรือไม่
และเป็นเราเองแหละที่จะกำหนดว่าจะอ่านข้อความบนถุงนั่นหรือไม่
แต่ใครล่ะเป็นคนกำหนดเนื้อหาบนถุงนั่น?
ก็เหมือนกับหลายครั้งที่เราสุ่มเข้ามาอ่านไดอารี่ หรือ บล็อกของใครหลายๆคน
หรือสุ่มในการที่จะรับข้อมูลอะไรบางอย่าง หรือ ได้รับรู้ด้วยความบังเอิญ
และ “สาร” เหล่านั้น เหมือนเป็นคำตอบสำหรับ ปัญหาชีวิตในช่วงนั้นของเรา
เคยได้ยินไหมว่า บางคนเวลามีปัญหา เปิดไบเบิลอ่านข้อธรรม ในพระคัมภีร์ หรือ เปิดอ่านหนังสือธรรมะ
เขากลับพบข้อความหรือ “สาร” บางอย่างที่ตอบคำถามในช่วงชีวิตนั้น
อาจจะด้วยความ “บังเอิญ” หรือ อาจจะเพราะมีใคร “กำหนด” ไว้ให้เราเรียนรู้ก็ไม่อาจจะบอกได้

แต่จากประสบการณ์จากหลายคนและที่พบเองในหลายครั้ง มันบอกเราว่า
สำหรับทุกปัญหาที่เกิดขึ้นหากเราคิดจะหาคำตอบ คำตอบจะมาหาเรา
เราไม่สามารถยื้อคำตอบไปได้ตลอดกาล สักวัน วันที่จะต้องตอบคำถามนั้นมันจะมาถึง
และการเรียนรู้คำถามและเรียนรู้ที่จะตอบคำถาม ทำให้เราเกิดการเรียนรู้ “ฉลาด”ขึ้นในปัญหาเหล่านั้น
อาจเพราะ “คุ้นเคย” อาจเพราะ “ชาชิน” แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ
ปัญหาทุกปัญหา มันจะผ่านพ้นไป เพียงแต่ว่ามันจะเป็นไปแบบที่เราต้องการหรือไม่เท่านั้นเอง

ถ้าสังเกตให้ดี สิ่งที่ทำให้เราเจ็บและเรารู้สึกทุกข์อยู่ตลอดเวลานั้น ไม่ใช่เพราะ “คำถาม” หรือ “คำตอบ” ที่เกิดขึ้น
แต่เป็น “ความกลัว” และ “ความผิดหวัง” ในคำตอบ สิ่งที่ต้องยอมรับอย่างนึง นั่นคือ ความทุกข์ เกิดจาก “ความเปลี่ยนแปลง” ซึ่งเป็นสัจจธรรมของโลก ในเมื่อความคิดเราไม่ทันความเปลี่ยนแปลงนั่น เราจึงทุกข์ เหมือนเช่นมนุษย์ในสมัยโบราณ คงกลัวและทุกข์อย่างมาก
เมื่อเห็นพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออกและตกในทิศตะวันตก แต่เมื่อเราเห็นมันทุกเช้า เจอมันอยู่ทุกเย็น สุดท้ายเราก็รู้ว่ามันเป็น “เช่นนั้นเอง” เราก็ไม่ได้ไปใส่ใจกับมัน บางคน อาจจะเรียกว่าความ “คุ้นเคย” บางคนอาจจะเรียกว่าความ “ชาชิน” แต่แค่เราคิดว่า มันไม่แปลกที่จะเกิดขึ้นและพยายามเข้าใจว่า มันก็เป็น “เช่นนั้นเอง” เราก็จะลดความทุกข์ไปได้เยอะเชียวแหละ

เพื่อนชายมีนา   
Tue 11 Sep 2007 11:38 [5]

ไม่ได้เเอบ เเต่มาอ่านตลอด กิกิ
ของนั่นฝากเหรอ จุ๊บๆ คือไม่กล้าตู่เอาเองก่อนไง กิกิ เค้าฝากของไปก่ะเเม่ด้วยนะ มีเวลาเเวะไปเอาด้วยได้ป่าวถ้าเเวะไปนั่งกินเเถวพระรามห้าน่ะเพราะฝากของไปให้ลูกเขยก่ะลูกชายเเป้นด้วยหล่ะ

เรื่องในไดวันนี้ฝากบอกเพื่อนด้วยว่า เราว่าทุกคนเคยผ่านเรื่องเเบบนี้กันมาเเล้วทั้งนั้นนะ มันอาจจะยากที่จะเดินไปคนเดียวโดยไม่มีคนข้างๆในช่วงเเรกๆ เเต่พอเวลาผ่านไปเราจะรู้ว่าเราก้อเป็นคนเข้มเเข็งเเเละเกร่งพอที่จะทำอะไรได้ด้วยตัวเองนี่นา
หนิง   
Mon 10 Sep 2007 22:45 [4]

อูยยย ยังอ่านไม่จบ

ต้องรีบกลับก่อน

พรุ่งนี้พี่แวะมาต่อนะ..

ซึ้งๆๆๆ
meaw   
Mon 10 Sep 2007 16:54 [3]

บางทีความรักที่หยุดลง คงเพราะมันถึงเวลาของมัน

เราไม่ได้เลือก และใครอีกคนก็ไม่ได้เลือกเหมือนกัน

แต่ความรักมันเลือกให้เราเอง

ความรักมันเลือกที่จะจบ แต่ไม่ได้เลือกให้เราเจ็บ

เราเองเป็นคนเลือกความเจ็บให้กับตัวเอง

บางทีระหว่างความเจ็บที่ต้องสูญเสีย กับความกลัวที่ต้องอ้างว้าง โดดเดี่ยว

มันอาจใกล้เคียงกัน จนทำให้เรายอมเจ็บเพื่อให้ได้รู้สึกว่า

เรายังมีเรื่องราวหรือใครบางคนให้คิดถึง

โทรศัพท์ไม่ได้มีไว้เพื่อโทรหาคนคนเดียว

ยามนี้คำว่า "เพื่อน" สำคัญที่สุด

ที่ผ่านมาเราอาจวางเค้าไว้ ณ ตำแหน่งหนึ่งบนโลกนี้

ระยะทางอาจไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเราอีกต่อไป

แค่ลองยกหูแล้วโทรหาใครสักคนที่คิดว่าเป็นเพื่อน

บางที เพื่อน อาจอยู่ใกล้จนเราคิดไม่ถึง

อาจมีความรักให้เรามากจนเรารับไม่ไหว

แต่จะกลัวทำไม ในเมื่อ รักนั้นเต็มใจให้และไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน

หากคิดว่าวันนี้ เราจบเพื่อได้เจอสิ่งที่ดีกว่า

อาจทำให้ความเจ็บนั้นผ่อนคลาย

รักตัวเองให้มากขึ้น

มอบความรักให้กับคนที่ยังต้องการ

แล้วความรักจะไม่จบด้วยคำว่า “เจ็บ”

เสมอไป



ปล. คนเม้นท์ทำปากเก่ง

ก็เคยร้องไห้มาแระ

ไม่เสียดายเวลาที่ร้องไห้

เพียงแต่คิดว่า ทำมั๊ยยยยยย ทำมัย

ตอนโน้นเพื่อนมันไม่มาเขียนไดฯ แบบเปิดใจอย่างนี้บ้างฟ่ะ

มันเอาแต่เงียบ เงียบ และเงียบ

หรือว่ามันจะอึ้ง ที่มีอีบ้าโทรมาทุกวัน

ตอนสามทุ่ม นั่งร้องห่มร้องไห้อยุ่ในรถริมถนน นานกว่า 6 เดือน

เฮ้อ ว่าแต่ก็ยังดีนะที่สมัยนั้นโจรมันไม่มาฉุดอิฃั้นไปทำ xxx


แป้น   
Mon 10 Sep 2007 15:45 [2]

ชอบไดนี้มากๆเลยง่ะ แอบมาอ่านทุกวันเลยยยย
na   
Mon 10 Sep 2007 13:19 [1]