แถกกกกก
where’s the faith?
วัน(กิจกรรม)มามาก
วันป่วยๆ
Pe Ra He Ra
what will be, will be
พื้นที่เล็กๆ
Goodbye…diaper
Everyday….In Love
โลกที่ไม่มีเธอแล้ว
ผู้หญิงข้า..ใครอย่าแตะ
สอบ
It’s over….
จน เครียดด ไม่กินเหว้า
มีนากะ.....อาทิตย์
The Lost Loved Ball
อะไรก็ได้(จริงๆนะ)
สมองและสองมือกับนิ้วโป้งเหี่ยวๆ
สมองและสองมือกับนิ้วโป้งเหี่ยวๆ
-1 , 0 , 1 และอนันต์
ลูกหินไม่เอียงซ้าย
หนุ่มรถไถไปต๊ะเล
แม่ทำอะไร.......
ค่ำคืนฉันยืน....
ใจบริหาร
The Persistence
หลายๆวัน
รักครั้งแรก
มีทแอนด์กรี๊ด ภาคจบ
บ้านแพะน้อย มีทแอนด์ กรี๊ดดด
(One of ) My Best Friend’s Wedding – Epsd.I
เพลงเถื่อนแห่งสถาบัน
กลับมายืนที่เดิม....
ใบลา
Bitch???
ยังไงก็(ต้อง)รัก
No giving up in Love
Somewhere over the rainbow
Me Myself and Piano




-1 , 0 , 1 และอนันต์

ไม่อนุญาตให้อ่นไดอารี่

<< ลูกหินไม่เอียงซ้ายสมองและสองมือกับนิ้วโป้งเหี่ยวๆ >>

Posted on Mon 20 Aug 2007 11:03

วันๆนึงเธอช่างใช้เวลาได้คุ้มค่าจริงๆว่ะ
ส่วนชั้นอยู่ไปวันๆเเบบเหงาๆ เศร้าๆ
มีความสุขก้อเมื่ออยู่กับเจ้าตัวเล็กๆข้างๆเหมือนกัน
บางครั้งเบื่อมันก้ออยากอยู่คนเดียวเหมือนกัน 555

ลูกเขยชั้นช่างสมเป็นผู้ชายจริงๆเล่นอะไรเเต่ละอย่าง งูมันน่ารักตรงไหนฟระ ฮ่าๆๆ รถเเบบนั้นเเน็คขับเป็นเเล้วเหรอ ยังไม่เคยให้ฮันนาลองเลยอ่ะ ต้องลองซะหน่อยเเล้วสิ


เพลงนั้นเจอกันเเล้วร้องไห้ฟังหน่อยนะสิ เพิ่งเคยได้ยิน เชื่อว่าเธอต้องร้องเพราะกว่ายัยคนนั่นเเน่นอน

ทำไมร้านอร่อยๆเเบบนั้นไม่เคยพาชั้นไปกินมั่งยะ
หนิง   
Tue 21 Aug 2007 12:43 [8]

แป้น..........โอ้โห อ่านเม้นต์เธอแล้ว อึ้งไปเลย ดีใจที่รู้ว่าความคิด(เพ้อเจ้อ)ของเรา ได้เป็นส่วนเล็กๆที่ให้คำตอบดีๆกับคนอื่นได้บ้าง แต่เราว่า จริงๆแล้ว แป้นเองต่ะหาก
ที่ตอบคำถามตัวเองไว้แล้ว
สิ่งที่เราคิด แค่บังเอิญไปพ้องกับมันเข้า เราแค่เรียบเรียงมันออกมาเป็นประโยค (ตรูชนะประกวดเขียนเรียงฟามระดับเขตตอนเด็กๆด้วยนะยะ)
ให้เธอได้อ่านและคิดว่ามันใช่แค่นั้นล่ะ

ใครๆก้อมีพระเจ้าส่วนตัวกันทั้งนั้นแหละ (ตรูไม่ได้บ้าคนเดียว)
แค่รอให้เราคุยด้วยเท่านั้นเอง

แบบฝึกหัดในชีวิตเธอ ยากกว่าของเราเยอะ ความอดทน เข้มแข็งและกำลังใจที่แป้นมี เราเชื่อว่ามันจะทำให้เธอตอบทุกโจทย์ได้อยู่แล้ว แม้แต่ในวันที่เธอคิดว่าไม่มีแสงสว่าง

(เหมือนที่จิตรกรเค้าบอกว่าในภาพเขียนน่ะ ตรงส่วนที่สว่างก้อต้องมีความมืด และส่วนที่เราคิดว่ามืด ก้อต้องมีแสงสว่างเสมอ)



เพื่อนชายของเรา..........ขอบคุณสำหรับคำตอบดีๆ ที่อธิบายได้ชัดซะยิ่งกว่าพระเจ้าของเราจะตอบให้ได้ซะอีก ตรงไปตรงมา เป็นเหตุเป็นผลสไตล์นักวิทยาศาสตร์จริงๆ อิอิ

ความรักแบบที่เป็นค่าสัมบูรณ์แบบนั้น (ในจุดเข้าใกล้ศูนย์และอนันต์) สำหรับเรา มันเป็นไอเดียลลิสมากๆและยากที่จะเข้าถึง

ที่บอกว่า ถ้าเรารู้จักปล่อยวางอารมณ์ไม่ไปเปรียบเทียบให้ความรักเป็นสิ่งสัมพัทธ์ที่แปรไปตามแรงเหวี่ยงของหัวใจ

ทำให้เราคิดว่า ในชีวิตนึง คนเรา(หลายๆคน) คงแทบไม่ได้รู้จักกับความรักจริงๆเลย เพราะถ้านิยามมันเป็นค่าสมบูรณ์แบบที่เธอว่า งั้น ความรัก กับความรู้สึกว่ารัก ก้อเป็นคนละเรื่องกันเลย

แล้วความรักแบบที่ไม่มี อารมณ์และความรู้สึกซึ่งเป็นสิ่งสิ่งสัมพัทธ์ คนเราจะรักในแบบนั้นได้จริงๆเหรอ ในเมื่อ เราก้อยังเป็น "คน" นะเฟ้ยยยย



ป.ล.ขอบคุณ ต่าย จูน ปุ๊(โกรธจังที่มันเม้นท์ไม่ติด อยากอ่านของเธออ่ะ)
พี่จิบ พี่เอก ค่า

เราไม่ได้บ้าพลังหรอก
เคยจำขี้ปากเค้ามาว่า
สิ่งที่คนเราทำอยู่ทุกวันนี้
เราใช้แค่ 3 เปอร์เซ็นต์ จากศักยภาพทั้งหมดที่เรามีเองนะ
(ไม่กล้าคิดเหมือนกัน ว่าถ้าใช้หมดได้ทั้งร้อยกันทุกคน โลกร้อนๆใบนี้จะน่ากลัวหรือน่าอยู่กว่าที่เป็น 5555)
เจ้าของไดฯ   
Tue 21 Aug 2007 9:52 [7]

คนข้างล่างเนี่ย ดีใจที่คนแรกมากเลยนะคะ แบบนี้ต้องขอบคุณพระเจ้านะค่ะ
กิจกรรมทั้งคุณแม่และคุณลูกเยอะจริงๆ เลยค่ะ
น้าอ้อย   
Tue 21 Aug 2007 9:45 [6]

ทำไมเม้นท์แล้วไม่ไปหว่า
ปุ๊   
Mon 20 Aug 2007 17:23 [5]

ถ้าไดฯ มีนามีเสียงจากเม้นท์ได้ แป้นคงตะโกนเสียงดังว่า "คนแรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก" ล่ะมั้ง 5555555
ยินดีด้วยนะที่เป็นคนแรก 55555

เห็นด้วยกะแป้นจ้ะ ต่ายอ่านไดฯ ของมีนาทีไรก็ได้อะไรไปคิด เปรียบเทียบกะตัวเองว่า ทำอะไรให้ลูก อย่างที่ควรจะทำหรือป่าว

แต่ .. ยินดีด้วยที่แน็คมีแววเป็นนักแข่งรถ สุดยอดเลย ตัวเท่าเนี้ย ขับรถลงสนามได้แล้ว "รถแรงซะด้วย"
ต่าย   
Mon 20 Aug 2007 16:19 [4]

จะวิ่งไปถึง 1 หรือ -1 มันก็เป็นแกนการวัดที่เราตั้งไว้เอง
วัดด้วยแรงเหวี่ยงของหัวใจเราที่เป็นไปตามความรู้สึกสถานการณ์นั้นๆ
และเราก็พยายามจะนิยามความเหวี่ยงนั้นเป็นความรักของเรา
ดังนั้นถ้าเรานิยามความเหวี่ยงแบบเปรียบเทียบ
เรานิยามบวก มันก็จะมีลบเกิดขึ้นและย่อมมีจุดกลาง
อันนี้เรียกว่าเราวัดความรักแบบ ความรักเป็นสิ่งสัมพัทธ์
หากแต่เราคิดว่าความรักแบบสิ่งสมบูรณ์ในตัวเองแล้ว
เราจะไม่ต้องการอะไรมาเปรียบเทียบ หากแต่มันอยู่ตรงนั้นให้เราจับต้อง ดังนั้น ค่าความรักจึ่งสามารถเข้าหาศูนย์ได้และเข้าถึงอนันต์ได้
เพราะในเมืองมันสมบูรณ์แล้วมันจะอยู่ตรงไหนก็ได้ในพื้นที่
และัมันก็จะยังเป็นรักอยู่
นั่นคือ ความรักจะสมบูรณ์ได้เมื่อเรารู้จักปล่อยวางอารมณ์ไม่ไปเปรียบเทียบ
และปล่อยให้มันเป็นสิ่งสมบูรณ์อยู่ตรงนั้นแหละ
มันจึงเหมือนเป็นทั้งศูนย์และอนันต์
เพื่อนชายมีนาจ้า   
Mon 20 Aug 2007 11:58 [3]

มีนาเทอจะรู้ไหม ในบรรดาได ที่ฉันตามอ่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มีอยู่ไม่กี่ได ที่เวลาฉันอ่าน

มันเหมือน พระเจ้า(ของฉัน เอาบ้างหว่ะ)

มาช่วยบอกคำตอบแบบอ้อมๆ ให้ฉัน

เวลาฉันอ่อนแอ ท้อแท้ หรือเกือบจะสิ้นหวัง

ฉันนั่งจมอยู่กับตัวเอง

แต่มันก็เท่านั้น

ไม่มีแสงสว่างใดๆ มาให้ฉันเห็น

เมื่อฉันลุกขึ้น

และปล่อยให้มันเป็นไป

กลับเจอคำตอบอยู่ตรงหน้า

หรือว่า บางที

พระเจ้าจะอยู่กับเราตลอดเวลา

เพียงแต่มาในรูปแบบที่เราคาดไม่ถึง

อย่างเช่น ในไดฯ เทอเป็นต้น

หลายครั้งที่ ฉันได้คำตอบให้กับตัวเอง

เมื่ออ่านไดฯ ของเทอจบ

ขอบคุณค่ะ

พระเจ้า (มีนา)
แป้น   
Mon 20 Aug 2007 11:54 [2]

คนแรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แป้น   
Mon 20 Aug 2007 11:07 [1]